Kerem buralarda...

Kavrayamazsın

2010-02-12T04:20:00.000+02:00

Karanlık, katı kapıdır kapanan. Kalp kırar, kalındır koyu kara kapı. Kayıptır kelam, kesilir konuşmalar. Kapatır kar kuytuları ki kaybolmaz kendiliğinden kanıtlar. Kurur kirpiklerinde kan, kıpırdamaz kaşların. Kopar kolun kökünden. Kaybolur kanatların. Kalmaz kural, kaide. Kızarsın kendine. Kaç kasvetli kış kayar, kaç kasımda keyfin kaçar? Kurtulamazsın karanlık kancasından ki kabullenmezsin kurtulabilirliğini. Kalbinden küçük kırmızı kırıntılar koparır kimileri koruma kisvesinde. Kendi kutularına koyup, kendi kalıplarındaki kişiye kavuşmayı kestirirler kafalarında. Korumaya kollamaya kaptırmış kör kirpiler kanattıklarında kalbini, kanın kırmızılığı kendilerinin kabiliyetleriymişçesine kibirlenirler. Kızamazsın kimseye. Kalp kırmamak, keyifleri kaçırmamak, kederinle kederlendirmemek kararıyla kostüm karmaşasında koşturmayı kanıksarsın. Korkutur "Keşke" kelimesi. Koyu kindardır "keşke". "Keşke" kılıcının kabzasını -ki kılları kıskandıran kusursuz kenarları kadar keskindir kabzası- kavrayanın kuşkusuz kendinedir kastı.

Kalıverirsin kaskatı karnında kramplarla. Kifayetsizdir kalbini koruyan kafes. Küflenir kimi kısımları kalbinin, kurum kaplar kılcallarını.

Kavrayamazsın...

...kaybettiğini.

Elin kolun bağlı değil

2007-10-11T01:05:00.000+03:00

Gerçek kötülük bıraktı gitti yaşam sahnesini. Zamanını doldurdu belki de. Kötülüğe yatkın ruh diye birşey yokken daha çalıştı bol bol. Bir süre önce de çekip gitti. Orada burada ucuz taklitlerini bırakarak. Eskiden kötülük bile kararlıydı belki de bugün iyiliğin olduğundan.
Koca kötü şimdi burada değil. Çünkü o eğer burada olsaydı yaşama yansıyan kötü görüntülerin arasından sinsi ama zeka yüklü bir kaç parıltıyı yakalayabilirdik. Kötü ruhun kurnazlığından ve kararlılığından eser kalmamış. Ay güneşin peşinden her koştuğunda bir adım daha geriye çekilmiş kötüler kötüsü. Kendi yaptıklarından değil ama yaptıklarının yansımalarından tiksinmiş belki de. Nasıl çok önceleri iyilik kaybettiyse o kuvvetli iradesini, kötülük de kaybediyor sağlam duruşunu gün gün.
Peki neden yaşamak daha güç görünüyor iyiliğin peşinde koşanlara? Çünkü artık o büyük kötünün ardında bıraktığı zekadan yoksun, değişken, tarafı olmayan, efendisinin korkunç karanlıklara güdümlediği sadakat örnekleri olmak yerine serbest kaldığında tamamen 'iç güdü' ile davranan kötülük tohumları her yerde.
İrade sağla ey insanoğlu! İradeni sağla artık ve sağlamlaştır yerini. Tam saf değiştirmek zamanı geldiğini hissettiğinde içinde, dur. Bir derin nefesin ardından önce zihnindeki açmazları sonra da kapalı fikir odalarının anahtarlarına ulaşma hayalini düşün. Düşünmeye çalış hiç olmazsa, yolunu değiştirmeden yıllarını tamamlamak duygusunu. Duygularını gizleme sana acı vermedikçe. Korkma duymaktan. Hisset ademoğlu. Hislerini unutma. Bu sessiz çığlığı duymayan oradaki gurursuz: Umudum sana bile yeter.

Korkutmasın bu sözler, iyi ve kötü arasında kocaman gri bir tarla olduğunu düşünenleri.

Işığı arkanıza da önünüze de almayın kardeşlerim. Işık yanınızda olsun. Böylece hem yaptıklarınız hem yapacaklarınız sizinle birlikte ışığı tadar.

Goethe'nin Faust'u böyle söylemiş Mephisto'ya:
"Eğer bütün duyguların yöneldiği insanlık tacını elde edemeyeceksem, benim başka ne işim olabilir?"

Devam etmeli. Öyle değil mi?

Derin ve sessiz

2007-10-09T01:58:00.000+03:00

İşte tahrip gücü yüksek sessiz zamanlar. Tekrar ziyaretimdeler. Sıkıntılı yanı sessizliğin derinliği mi? Yoksa kendisi mi? Bu ikilemi yaratan düşünce her zaman sığ ve yormayan bir sessizliğin buralarda bir yerde benimle olması herhalde.
Beyin -ya da bilinç mi desek- kötü bir düşünceyi yaratırken, olumlu düşünmeye çalıştığımız zamanlarda olduğundan çok daha cesur ve korkutucu bir üretkenlik sergiliyor. İstemeden içime düşen ( en azından istemeden olduğunu düşünmek rahatlatıcı ) sıkıntılı ve karamsar duygular oyalamakta duygu dünyamı. Tabii onlara bağlı siyah ve sivri köşelere sahip karanlıkla beslenen düşünceler, zihnimde buldukları sessizliği sonuna kadar kullanmaya çalışıyor. Meydan soğuk ve karanlığa kaldı fikir odalarımda. Akıl salonlarımın ışık kaynakları kendilerine zor yetiyor bazen. Olumlu fikirlerden dokunmuş muhteşem kumaş duvarlarda, yanık yırtıklar beliriyor. Uzun ve sancılı bir gece ve sonra bir gece daha ve böylece şimdi 232'inci gece. Sadece ızdırap değildir sancının kaynağı. Umarım...

Bir ses : "Bir başka sonbahar." Bir şarkı : Nev - Susma

Hiç kızmadım

2007-07-19T00:20:00.000+03:00

Herkesi mutlu etmeye çalış. Başarılı olduğuna inan. Hatta o kadar inan ki için ağlarken gül, küfür ederken güzel sözler söyle, bağırırken usul usul konuş, inkar ederken inandır. Her seferinde için haklı çıkarken, sesini çıkartma. Böyle koş binlerce fersah; ilerleyemediğini bile bile hem de. Sonra bir gün söze dönüşmeden inanmak istemediğini duy. Aferin... Bir de kork duyduklarından. Rahatsızlığını bulaştırmaya mı başladın yoksa? Dikkatli olsan iyi olur. Hani sen öyle iyiydin falan filan. Uyanmasaydın ya keşke. Şimdi uyuma tabi sabaha kadar. Sabah kavrulan yapraklarla birlikle gecenin seni de üşüttüğünü hisset. Kederini seslerle yakala. Doğmak istediğin yeri hayal et. İlk kahvaltını. Sonra tekrar olan bitene bak. Toprağına, taşına iyi baksan iyi olur. Ortağın onlar; şimdi değilse sonra. İnsanın iki kalbi olsaydı ne olurdu diye düşün. Bir sağda bir solda. Varoluşlar arası tasarım yarışması olsaydı en akılcı tasarım ödülünü tek kalbi yeterli gören alırdı diye düşün. Dokuz köyden kovul. Sonra dokuzundan da davet al. Bırak dönmeye engel olanları. Tekrarla sırayla doğruları. Sonucunu bilerek. Önce, şimdi ve daima...

Küçük bir kaza

2007-07-14T15:36:00.000+03:00

Küçük bir kaza geçirdim geçen günlerden birinde. Hepsi hepsi onlarca sıyrık, birkaç derin yara biraz da incinme, akacak kanımız varmış derler ya. Zaten kendi hatam, biraz da bile bile lades. Hem de kemiğin tuttuğum tarafının çatlak olduğunu görmüştüm bile elimde kalmadan bir an önce. Doğrusu ya hiçbirini de dert etmedim. Zaten o ilk andan itibaren beynime hücum eden saplantılı görünen mantıklı fakat rahatsız edici düşünceleri tartarken yarayla bereyle kafamı bozacak durumda değildim. Böyle anlarda anlaşılır bazı şeyler. Bazı şeyleri anlamak için anlatılması gerekmez. Hatta bazı şeyler ne bize anlatılır ne de doğuştan biliriz, sadece varlığına inanmayı yeğleriz. Bir sıralama geldi gözümün önüne. İğrenç bir sıralama. Hayatta beni bu sıralama kadar rahatsız eden çok az şey vardır. Ve o zaman kendimden daha emin oldum. Dalga geçmediğimi daha iyi anladım. Gayet ciddiydim bir çok söz söylerken; bir o kadar da ciddiydim büyük sözler verirken... Daima!...

Yakın zamanda geçen bir konuşmadan

2007-07-14T15:24:00.000+03:00

her şeye inanmasam iyi olacak o halde; öyle malesef; yoruldum; yetmiyor gücüm; yapmak istediklerimi hiç yapamadım ne zamandır, malesef, vazgeçmenin tadını alınca; artar tamam artsın da neden yani lanet işler neden yolunda gitmez anlamıyorum ki dünyadan sonrasına da lanet olsun iyi olmanın getirisini şimdi şu anda almadıktan sonra bir gün sonraki mutluluğun ben ... neyse; ne istediğimiz fark etmez ama istediklerimizin çoktan gerçekleşmesi gerekirdi; farkeder bence; istediğimiz ne olursa olsun umduklarımızın gerçekleşmesini hakettiğimizi düşünüyorum; zaten öyle olsa bile asıl derdim bu da değil yani istediklerimin olmaması da değil ya da umduklarımın gerçekleşmemesi de değil asıl derdim böyle dertleri olmayanların oluşlarıyla aramdaki uçurumun en az başımıza gelenler arasındaki uçurum kadar büyük olması; eskiden eşitlik falan ne demek derdim adalet istiyoruz eşitliğin bi manası yok, şimdi eşitliğe bile eyvallah diyebilecek kadar adaletsizliğin en uç noktalarına takılıyorum her dakika; dedim ya yoruldum zaten aptallaştım biraz da; bir toparlanırsam, kendime gelirsem biraz, iyi olurum elbet, atlarım kendi ördüğüm dikenli tellerden yaralarla da olsa tek parça, etrafta olan bitenin mantıksızlığını bir kefeye kendi hayallerimin ne kadar hayalci olduğunu bir kefeye koyarım tartarım; sonra terazinin ne tarafa eğildiğine bakar ya haklı çıkmaktan yorulur uzun bir dinlenmeye çekilirim ya da hayal kurmayı bırakırım, güzel olur; belki de birşeyleri sürekli eleştirmeyi bırakmak iyi gelir; çünkü bir şekilde var olan herşeyi bi tarafından eleştirmekten ne yaptığımın farkında olamaz hale geldim; ya da yargılamak evet; bir de haklı çıkmak yıprattı, haklı çıkacağımı bildiğim için tahminlerde bulunmak acıttı bazen, bazen sustum sırf rahatsız olmamak ya da rahatsız etmemek için; işte son acı ne olsa da; sonunu görmezsen ancak acı da görmemiş olursun o yüzden; ah ah bir gün o acılar diz çökse de rolleri değişsek; o roller bir değişse ben nasıl ders verilirmiş gösteririm o acıların hepsine ama dediğin gibi değişmez; acı çekmeden de biliyorsan o kıymetleri, o zaman o kıymetlerden de olmamak için acının sana nasıl etki ettiğini belli etmemeye çalışıyorsun; ya aylardır hiçbir hareketimin kendi hissettiklerim ve düşündüklerimle alakası yok yani anlatılmaz birşey bu;

ilk adım mı, illa ki atmak lazım, en iyisi koşmak...

Kolay mı?

2007-07-14T15:18:00.000+03:00

Gördüklerimizi yorumlamak; sonra da kendi kendimize kendi yorumlarımızın esiri olmak. Yavaşça kendi duvarlarımızı örmek.

Günlüğe sadece onlar sevgili günlük diye başladığı için çok sevmene rağmen başlayamamak.

Gününü onlar günlüklerine yazdığı için çok istemene rağmen yazamamak.

İçinde onlar olan gündemi onlar olmamak için takip etmemek.

Onların günaydınıyla güne kötü başlamak.

Sahte mutlu günler yaratıp onlara rağmen de mutlu olabileceğini göstermeye çalışmak.

Güne erken başlamanın sevinciyle yola çıkarken onlarla aynı yolları paylaştığını fark etmek.

Gerçekleri görememenin naylon faturalarını geceye çıkartan onların, gece gündüzden fazla rahatsızlık yaymasına şaşırmak.

Onlar etraftayken duruşunu korumak hatta belki tepkini belli etmek adına kendin olamamak.

Kendin olduğun zamanları onların seni değiştirmeye çalışmak için güzel fırsatlar olarak gördüğünü anlamak.

Omuzlarından saplanıp seni geri çeken onlara karşı koymak.

Karşı koyarken yorulduğunu hissetmek ve onlara belli etmemek.

Kolay mı?